ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ        ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ        ΚΙΝΗΜΑΤΑ        ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ        ΙΔΕΕΣ        ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ        ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ        ΑΡΧΕΙΟ
 
 
  Απόψεις  
     
 
  Ψηφοληστής του πεντακοσάρικου
 
Τι µνηµόνια, πολιτικές θέσεις και ιδεολογίες! Αυτά είναι παρωχηµένα! Ζήτω οι πολιτικές παραδόσεις των ηγετών µας που έρχονται από την… Τουρκοκρατία και µας δείχνουν το µέλλον! Όσο ο Αντώνης Σαµαράς προσπαθούσε να πείσει τους Έλληνες ότι η «πολιτική Τσολάκογλου» που ακολουθεί ως πρωθυπουργός είναι η σωστή έτρωγε τη χλαπάτσα σύννεφο! Είδε κι απόειδε και γύρισε στις ρίζες του: ανακοίνωσε ότι θα µοιράσει από 500 ευρώ σε 1.000.000 ψηφοφόρους, αρχής γενοµένης από τους αστυνοµικούς και τους στρατιωτικούς!
 
 
 
  Μπόνυ και Κλάιντ: χρηματιστική και κυβερνώσα ελίτ
 
Στην Ελλάδα στη διάρκεια της πενταετίας 2009-2013, για στήριξη των τραπεζών δόθηκαν αλλεπάλληλα «πακέτα» και έγιναν σκανδαλώδεις ρυθμίσεις χωρίς να εξασφαλιστεί ρευστότητα την οικονομία, φορτώνοντας στον ελληνικό λαό τεράστια βάρη που είναι από τις κυριότερες αιτίες φτωχοποίησης του.
 
 
 
  Αλλαγή παραδείγματος τώρα!
 
Όλα αυτά δείχνουν ότι χρειαζόμαστε μια «αλλαγή παραδείγματος» μέσα στη ριζοσπαστική Αριστερά. Μια ριζική αλλαγή συσχετισμών, αντιλήψεων, νοοτροπιών. Σήμερα υπάρχουν λογικές, πρακτικές, «ιστορικές ηγεσίες» που μας εμποδίζουν να συναντηθούμε με μεγάλες και κρίσιμες προκλήσεις.
 
 
 
  Το παπάκι πάει στην ποταμιά
 
Το ποταμίσιο μανιφέστο του Σ.Θ. Προσπάθησα να βρω σ’ αυτό μια καινούργια ιδέα, κάποια τρικ διεξόδου από το πολιτικό αδιέξοδο που ο μέσος πολίτης διαπιστώνει, ακόμη κι αν έχει κάνει τις επιλογές του... Αλλά το μόνο που βρήκα ήταν ένα ποτάμι κοινοτοπίας, ένα συνονθύλευμα όλων των κλισέ (νεοφιλελεύθερου, εκσυγχρονιστικού, εθνοπατριωτικού ή σοσιαλδημοκρατικού κοπιράιτ) με τα οποία επιχειρείται η ερμηνεία της ελληνικής κρίσης εδώ και χρόνια.
 
 
 
  Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης
 
Την προηγούμενη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.
 
 
 
  Όχι ΄αλλη χαμένη ευκαιρία
 
Για όσους λοιπόν δηλώνουμε ότι θέλουμε το μέτωπο, αντί να πετάμε το μπαλάκι ο ένας στον άλλο, έστω και αυτήν την ύστατη ώρα Ιδού η Ρόδος Ιδού και το πήδημα. Άλλα περιθώρια ελιγμών δεν υπάρχουν για κανέναν.
 
 
 
  Από την Κριμαία άρχισε η διάλυση
 
Κανείς δεν µπορεί να εγγυηθεί ότι οι ακροδεξιοί που κυβερνούν το Κίεβο δεν είναι εξίσου ηλίθιοι πολιτικά µε τον τέως πρόεδρο της Γεωργίας Σαακασβίλι. Επιπλέον, στην περίπτωση της Ουκρανίας «πάτρωνες» της κυβέρνησης δεν είναι µόνο οι Αµερικανοί, αλλά και οι Γερµανοί, οι οποίοι έχουν πολλές αντιθέσεις µε το Λευκό Οίκο και δεν αποκλείεται να δράσουν σε κάποιο βαθµό υπονοµευτικά. Έχουµε ακόµη πολύ δρόµο µέχρι να λήξει αυτή η ιστορία.
 
 
 
  «Ευρωσκεπτικισμός» και πολιτική ηγεμονία
 
Στο σύνολο σχεδόν της Ευρώπης, εξαιρουμένου βέβαια του εν Βερολίνω εδρεύοντος Ηγεμόνα, επικρατούν πλέον συνθήκες οξυμένης ιδεολογικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης. Στις επερχόμενες ευρωεκλογές ο ονομαζόμενος «ευρωσκεπτικισμός» δεν θα εκφραστεί μόνο με την αποχή αλλά σε υπολογίσιμο βαθμό από κόμματα που αμφισβητούν το σημερινό οικοδόμημα της ΕΕ, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Για να το πούμε διαφορετικά το ογκούμενο (ιδιαίτερα στα εργατικά-λαϊκά και πληττόμενα μεσαία στρώματα) αντιευρωπαϊστικό ρεύμα δεν έχει μια ομοιογενή, συνεκτική πολιτική έκφραση.
 
 
 
  «Φτύνουν» πολλά κομματικά στελέχη τους ηγέτες τους
 
Είναι φανερό πως πάρα πολλά στελέχη της ΝΔ και όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ διακατέχονται από το πνεύμα του «τέλους εποχής» για τα δύο κυβερνητικά κόμματα. Μαζική απειθαρχία στις επιθυμίες του συναντά όμως και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, αν και για εντελώς διαφορετικούς λόγους αυτός.
 
 
 
  «Θεωρίες συνωμοσίας», μεταξύ λογικής και ανοησίας
 
Η εξωφρενική «διαστολή» του όρου προφανώς ενοχοποιεί κάθε θεώρηση που δεν είναι άνωθεν «εγκεκριμένη», ομολογούμενη, κοινοποιήσιμη. Ισοδυναμεί με επιθετική έκκληση προς όλους μας να παραδοθούμε στον πολιτικό στραβισμό, αν όχι και στον διανοητικό ευνουχισμό. Υπό αυτήν την έννοια, «πατέρας» των «θεωριών συνωμοσίας» στην Ελλάδα θα μπορούσε να ανακηρυχτεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, επειδή κάποτε είπε το αυτονόητο: «Γίνονται και πράγματα που δεν λέγονται»...
 
 
 
 
  » Όλα τα Blogs  
   
  ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  
Μικροί, θλιβεροί Άντολφ Άιχμαν
«Ο Άντολφ Άιχμαν , συνταγματάρχης των SS και επικεφαλής του Γραφείου Εβραϊκών Υποθέσεων της Γκεστάπο, θεωρείται ο αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος, που στοίχισε τη ζωή σε περίπου έξι εκατομμύρια Εβραίους ολόκληρης της Ευρώπης.Ο Άιχμαν αποδείχθηκε ο τέλειος γραφειοκράτης και εκτελεστής εντολών, αν και ποτέ δεν εκδήλωσε ανοιχτά τα αντισημιτικά του αισθήματα . Λάμβανε, όμως, τις αποφάσεις για την εξόντωσή τους με απόλυτα γραφειοκρατική ψυχρότητα". ...οι σχολικοί σύμβουλοι - αξιολογητές μπήκαν στο Υπουργείο με συνοδεία ομάδων ΔΕΛΤΑ, διμοιριών ΜΑΤ και ρίψη δακρυγόνων ενάντια στους «ενοχλητικούς» εκπαιδευτικούς. Πραγματική κατάντια και εξευτελισμός για τα «προικισμένα» στελέχη της εκπαίδευσης με διδακτορικά και σεμινάρια γύρω από την «προοδευτική παιδαγωγική», την κοινωνική ευαισθησία, τη πρόληψη της βίας στο σχολείο και στην κοινωνία και άλλα εύηχα. Πως εξηγούν οι συγκεκριμένοι αυτήν την εικόνα αναξιοπρέπειας, επιστημονικής και κοινωνικής κατάπτωσης; Του Δημήτρη Μητρόπουλου
 
  Στην αριστερή λωρίδα  
Δημήτρης Μπάτσης (1916-1952), Για την εποχή, τη ζωή και το έργο του
Την Τετάρτη, 9 Απριλίου, 7 μ.μ. στην αίθουσα του ΤΕΕ, Νίκης 4 στο Σύνταγμα, το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης διοργανώνει εκδήλωση ως ελάχιστο φόρο τιμής στον μαρξιστή διανοούμενο Δ.Μπάτση ο οποίος ενσυνειδήτως αποσκίρτησε από την τάξη του και εθελουσίως προσήλθε στο αντιστασιακό- κομμουνιστικό κίνημα της εποχής του, θέτοντας τα διανοητικά του εργαλεία και την τιμή του στην υπηρεσία του λαού και της πατρίδας. Υπό το πρίσμα αυτό, η ενασχόληση με την ιστορική εποχή, την σύντομη ζωή και το κορυφαίο έργο του Δημήτρη Αντωνίου Μπάτση (1916-1952), εγγράφεται στην ιστορική απαίτηση κατανόησης των όρων και των συνθηκών εντός των οποίων αναπτύχθηκε, ξεδίπλωσε τον ατομικό και τον συλλογικό εαυτό, την επαγγελματική, επιστημονική και κοινωνικο-πολιτική δράση της, η κορυφαία -συνάμα και τραγική- προσωπικότητα του ανθρώπου, που για λόγους συμβολικούς και ρεαλιστικούς ΄΄δανειστήκαμε΄΄ το όνομά του για την επωνυμία του Ινστιτούτου μας.
 
Η ΕΕ αλλάζει και αλλάζει προς το χειρότερο
Η πολιτική στάση των ευρωπαίων πολιτών καταγράφηκε πιστά στο Ευρωβαρόμετρο, την έρευνα που πραγματοποιείται σε όλη την ΕΕ δύο φορές τον χρόνο. Η πιο πρόσφατη, του φθινοπώρου του 2013 που διεξήχθη το Νοέμβριο, περιείχε ευρήματα που θα έπρεπε να ανησυχήσουν πολλούς από τους αργυρώνητους γραφειοκράτες της ΕΕ, καθώς δείχνουν ότι οι λαοί της Ευρώπης απορρίπτουν την πολιτική της λιτότητας, πίσω από την οποία έχουν στοιχηθεί όχι μόνο τα όργανα της ΕΕ, αλλά και τα μεγαλύτερα κόμματα της Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας. Αρκούν ορισμένα στοιχεία. Στο ερώτημα για παράδειγμα «αν εμπιστεύεστε την ΕΕ» θετικά απαντάει μόνο το 31%, ενώ το 58% απαντάει πως δεν την εμπιστεύεται. Οι αρνητικές απαντήσεις ξεπερνούν σημαντικά τον μέσο όρο στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης. Έτσι, στην Ελλάδα απαντάει αρνητικά το 77%, στην Κύπρο το 75%, στην Ισπανία το 71%, στην Πορτογαλία το 68%, στην Ιταλία το 62%, κοκ. Ο λόγος της αποστροφής τους στην ΕΕ είναι προφανής: Αυτές οι χώρες βίωσαν το αποκρουστικό πρόσωπο των Βρυξελλών καθώς η πολιτική του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της οικονομικής κατοχής που επέβαλε το Τέταρτο Ράιχ εφαρμόστηκε με πολιορκητικό κριό την ΕΕ. Του Λεωνίδα Βατικιώτη
 
   
Έξοδος έκτακτης ανάγκης
Έχει δίκιο ο Ευάγγελος Βενιζέλος να επισημαίνει ότι η δοκιμαστική έξοδος της Ελλάδας στις αγορές είναι συμβολική. Ο συμβολισμός της είναι διπλός. Ο υπουργός Εξωτερικών κρατά για λογαριασμό της κυβέρνησης τον συμβολισμό της επιβράβευσης της «δημοσιονομικής επιτυχίας», με τίμημα την καταστροφή της λαϊκής πλειοψηφίας. Ωστόσο, οι αγορές επιβραβεύουν και το πολιτικό τίμημα αυτής της «επιτυχίας»: την εδραίωση ενός σκοτεινού καθεστώτος «έκτακτης ανάγκης» που λειτουργεί με συνταγματικές εκτροπές, κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, θεσμική αλητεία και διαύλους επικοινωνίας με τους νεοναζί και τους συνοδοιπόρους τους εντός της κυβέρνησης.Αυτό ακριβώς το καθεστώς πλαισιώθηκε την περασμένη Τρίτη από την κρεμ ντε λα κρεμ της ευρωκρατίας. Το άτυπο Eurogroup/Ecofin στην Αθήνα δεν ήταν στην πραγματικότητα παρά μια φιέστα πολιτικής αβρότητας προς την κυβέρνηση Σαμαρά. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
 
ΗΠΑ - ΚΙΝΑ Ανταγωνισμοί και συμβιβασμοί σε φόντο πορείας ανακατατάξεων
Ολοένα και πιο έντονα εμφανίζονται το τελευταίο διάστημα άρθρα στο διεθνή Τύπο και αναλύσεις «ανεξάρτητων» ιδρυμάτων και ακαδημαϊκών αναφορικά με την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και την πιθανότητα τα επόμενα χρόνια να μετατραπεί σε «παγκόσμια υπερδύναμη» που θα θέσει σε δεύτερη μοίρα τις ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία. Πιο πρόσφατη δημόσια παρέμβαση Αμερικανού αξιωματούχου σχετικά με το παραπάνω ζήτημα αποτελεί συνέντευξη που παραχώρησε στην «The Wall Street Journal»1 («WSJ») ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας του Σεντ Λούις - μία από τις 12 περιφερειακές ομοσπονδιακές τράπεζες που συναποτελούν την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) - James Bullard. Εκανε λόγο για «ένα κοντινό μέλλον όπου την οικονομική ηγεμονία του πλανήτη θα έχουν η Κίνα και η Ινδία» και κάλεσε σε σύσφιξη των οικονομικών δεσμών μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας, ώστε να μπορέσουν να τις ανταγωνιστούν: «Ο κόσμος πιστεύει ότι το ενδεχόμενο αυτό αφορά τα επόμενα 50 - 75 χρόνια, όμως πιθανότατα απέχει μόλις 20 ή 25 χρόνια, περίπου», είπε και πρόσθεσε πως «θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο καθώς οι ΗΠΑ δεν θα κατέχουν μόνιμα την παγκόσμια ηγεμονία».
 
ΜΜΕ και λιμάνια ανοίγουν την αυλαία των κινητοποιήσεων
ΠΕΝΕΝ: «Δεν αναγνωρίζουμε τα νομοθετικά εκτρώματα»
Μέσα ενημέρωσης, διαφήμιση, κατανάλωση και…διαπλοκή
Στους δρόμους οι εκπαιδευτικοί για τη διαθεσιμότητα
Άμεσο διάλογο Ρωσίας – Ουκρανίας ζητά ο ΟΗΕ
   
  Διακήρυξη  
 
  Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ' όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων...  
     
   
 
 
  Δράση  
 
Στηρίξτε την προσπάθεια του Αριστερού Βήματος Διαλόγου:

 
  Ιδέες  
Παγιδευμένοι στην ιστορία
Στη διαδρομή της αριστεράς μέσα στον χρόνο η επίκληση της ιστορίας αποτέλεσε κύριο στοιχείο ιδεολογικής –και ψυχικής– συγκρότησης. Η πεποίθηση ότι ο ιστορικός χρόνος εκδιπλώνεται γραμμικά προετοιμάζοντας μέσα από τις διαδοχικές «εποχές» την έλευση της επαναστατικής στιγμής, η οποία θα οριοθετούσε τη μετάβαση από την προϊστορία στην ιστορία της ανθρωπότητας, παρήγαγε μια εκθαμβωτική παράδοση εμπιστοσύνης στην ιστορική εξέλιξη. Οι πολιτικές και κοινωνικές πρωτοπορίες του 19ου και του 20ού αιώνα στηρίχτηκαν στην αναμονή της ωρίμανσης των συνθηκών, της υπομονετικής προεργασίας για την ευλογημένη ώρα της ιστορικής ρήξης, της πίστης στον επικείμενο και προδιαγεγραμμένο κοινωνικό μετασχηματισμό που αντιστοιχούσε σε επιστημονικά θεμελιωμένα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης. Οι απολογίες των επαναστατών στα παγκόσμια στρατοδικεία, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, αποτυπώνουν τη βαθιά πίστη στην ιστορία: τη βεβαιότητα ότι οι θυσίες, και οι ήττες, του παρόντος συνιστούν το προανάκρουσμα της νομοτελειακής επιτάχυνσης του ιστορικού χρόνου. Του Κωστή Καρπόζηλου
   
Τουρκία: η εκδίκηση της λαϊκής Δεξιάς
Η επιτυχία κι η ανθεκτικότητα του ΚΔΑ οφείλονται στο ότι κατάφερε να συνθέσει και να εκφράσει τα βασικά στοιχεία του δεξιού πολιτικού λόγου όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε μια κοινωνία που σε μεγάλο ποσοστό αυτοτοποθετείται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος και υιοθετεί συντηρητικές αξίες. Το ΚΔΑ είναι στην πραγματικότητα μια σύνθεση όλων των τάσεων της τουρκικής Δεξιάς: από την εμφάνισή της στη δεκαετία του 1950 (με το Δημοκρατικό Κόμμα που χρησιμοποίησε παραδοσιακά-θρησκευτικά μοτίβα για να αποκτήσει προσβάσεις στην κοινωνία) και τα μεγάλα δεξιά κόμματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970 (τα οποία υπήρξαν θύματα στρατιωτικών πραξικοπημάτων αλλά ταυτόχρονα προτίμησαν πάντα να παραδώσουν τα κλειδιά της κυβέρνησης στον στρατό από το να δουν να πραγματώνεται ο κομμουνιστικός κίνδυνος), μέχρι την «τουρκο-ισλαμική σύνθεση» που ξεκίνησε η στρατιωτική χούντα του ’80 ως αντίδοτο στην Αριστερά και την οποία συνέχισε ο εισηγητής του νεοφιλελευθερισμού στην Τουρκία, Τουργκούτ Οζάλ. Ταυτόχρονα, οι άμεσες καταβολές του ΚΔΑ τοποθετούνται βέβαια στο πολιτικό Ισλάμ που άρχισε να οργανώνεται στη δεκαετία του ’60, στο κίνημα της «Εθνικής Άποψης» (Millî Görüş). Της Ιλεάνας Μορώνη
   
Χρέος σημαίνει ανισότητα και υποδούλωση
Kάθε παιδί που γεννιέται σήμερα στην Ελλάδα χρωστά στους δανειστές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, καθώς και όλες κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Πώς είναι δυνατό να δεχόμαστε τούτη τη σύγχρονη δουλεία, και τι σημαίνει; Πώς φτιάχτηκε το χρέος; Γιατί; Μπορεί να πληρωθεί; Αλλά ακόμη και αν θα μπορούσε, που φυσικά δεν μπορεί, πρέπει αλήθεια να πληρωθεί; Γιατί; Νομιμοποιείται κάτι τέτοιο; Είναι σωστό και αξιοπρεπές; Δεν είναι αφηρημένα ερωτήματα όλα αυτά, αλλά από τις απαντήσεις που τούς δίνουμε συλλογικά φτιάχνονται οι ίδιες οι ζωές μας. Του Σπύρου Μαρκέτου
 
  Διασυνδέσεις  
   

Ιστοσελίδες





Εφημερίδες / Περιοδικά