ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ        ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ        ΚΙΝΗΜΑΤΑ        ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ        ΙΔΕΕΣ        ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ        ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ        ΑΡΧΕΙΟ
 
 
  Απόψεις  
     
 
  Η πολιτική οικονομία του θράσους
 
Η εικόνα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθεσης που επιδεικνύουν η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ εν όψει ευρωεκλογών θα προκαλούσε απλά θυμηδία αν δεν αποτελούσε θρασύτατη προσπάθεια συγκάλυψης της πρωτοφανούς στην ιστορία της χώρας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης.
 
 
 
  Εν όψει ευρωεκλογικής εφόδου
 
Πρώτη φορά που ελάχιστοι -πέρα φυσικά από τους υποψηφίους και τους συγγενείς και φίλους τους- ενδιαφέρονται για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Πρώτη φορά επίσης που το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στις κορυφαίες χώρες της Ευρώπης. Πρώτη φορά ακόμη που μια ελληνική κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να αυξήσει στις ευρωεκλογές την... αποχή.
 
 
 
  Δύο κανονικές ημέρες
 
Το χειρότερο είναι ότι αυτοί επιμένουν στο ψέμα αυτό, αν και γνωρίζουν ότι οι υποτελείς δεν το πιστεύουν ή το ακούνε τουλάχιστον με καχυποψία, ειρωνεία και σαρκασμό. «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε», «γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρα;», την Πέμπτη ξυπνήσαμε σε μια άλλη χώρα, μια χώρα που υπάρχει στη φαντασία του Σαμαρά, στο μυαλό του Βενιζέλου, στην ατζέντα της Μέρκελ, στο ενεργητικό της Goldman Sachs, στην εικονική πραγματικότητα του έξυπνου χρήματος...
 
 
 
  Ψηφοληστής του πεντακοσάρικου
 
Τι µνηµόνια, πολιτικές θέσεις και ιδεολογίες! Αυτά είναι παρωχηµένα! Ζήτω οι πολιτικές παραδόσεις των ηγετών µας που έρχονται από την… Τουρκοκρατία και µας δείχνουν το µέλλον! Όσο ο Αντώνης Σαµαράς προσπαθούσε να πείσει τους Έλληνες ότι η «πολιτική Τσολάκογλου» που ακολουθεί ως πρωθυπουργός είναι η σωστή έτρωγε τη χλαπάτσα σύννεφο! Είδε κι απόειδε και γύρισε στις ρίζες του: ανακοίνωσε ότι θα µοιράσει από 500 ευρώ σε 1.000.000 ψηφοφόρους, αρχής γενοµένης από τους αστυνοµικούς και τους στρατιωτικούς!
 
 
 
  Μπόνυ και Κλάιντ: χρηματιστική και κυβερνώσα ελίτ
 
Στην Ελλάδα στη διάρκεια της πενταετίας 2009-2013, για στήριξη των τραπεζών δόθηκαν αλλεπάλληλα «πακέτα» και έγιναν σκανδαλώδεις ρυθμίσεις χωρίς να εξασφαλιστεί ρευστότητα την οικονομία, φορτώνοντας στον ελληνικό λαό τεράστια βάρη που είναι από τις κυριότερες αιτίες φτωχοποίησης του.
 
 
 
  Αλλαγή παραδείγματος τώρα!
 
Όλα αυτά δείχνουν ότι χρειαζόμαστε μια «αλλαγή παραδείγματος» μέσα στη ριζοσπαστική Αριστερά. Μια ριζική αλλαγή συσχετισμών, αντιλήψεων, νοοτροπιών. Σήμερα υπάρχουν λογικές, πρακτικές, «ιστορικές ηγεσίες» που μας εμποδίζουν να συναντηθούμε με μεγάλες και κρίσιμες προκλήσεις.
 
 
 
  Το παπάκι πάει στην ποταμιά
 
Το ποταμίσιο μανιφέστο του Σ.Θ. Προσπάθησα να βρω σ’ αυτό μια καινούργια ιδέα, κάποια τρικ διεξόδου από το πολιτικό αδιέξοδο που ο μέσος πολίτης διαπιστώνει, ακόμη κι αν έχει κάνει τις επιλογές του... Αλλά το μόνο που βρήκα ήταν ένα ποτάμι κοινοτοπίας, ένα συνονθύλευμα όλων των κλισέ (νεοφιλελεύθερου, εκσυγχρονιστικού, εθνοπατριωτικού ή σοσιαλδημοκρατικού κοπιράιτ) με τα οποία επιχειρείται η ερμηνεία της ελληνικής κρίσης εδώ και χρόνια.
 
 
 
  Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης
 
Την προηγούμενη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.
 
 
 
  Όχι ΄αλλη χαμένη ευκαιρία
 
Για όσους λοιπόν δηλώνουμε ότι θέλουμε το μέτωπο, αντί να πετάμε το μπαλάκι ο ένας στον άλλο, έστω και αυτήν την ύστατη ώρα Ιδού η Ρόδος Ιδού και το πήδημα. Άλλα περιθώρια ελιγμών δεν υπάρχουν για κανέναν.
 
 
 
  Από την Κριμαία άρχισε η διάλυση
 
Κανείς δεν µπορεί να εγγυηθεί ότι οι ακροδεξιοί που κυβερνούν το Κίεβο δεν είναι εξίσου ηλίθιοι πολιτικά µε τον τέως πρόεδρο της Γεωργίας Σαακασβίλι. Επιπλέον, στην περίπτωση της Ουκρανίας «πάτρωνες» της κυβέρνησης δεν είναι µόνο οι Αµερικανοί, αλλά και οι Γερµανοί, οι οποίοι έχουν πολλές αντιθέσεις µε το Λευκό Οίκο και δεν αποκλείεται να δράσουν σε κάποιο βαθµό υπονοµευτικά. Έχουµε ακόµη πολύ δρόµο µέχρι να λήξει αυτή η ιστορία.
 
 
 
 
  » Όλα τα Blogs  
   
  ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ  
Νέα φορολογική επίθεση σε ακόμη μικρότερα εισοδήματα
Το «παράλογο» της διαδικασίας καταδεικνύεται από το ότι φορολογούμενος ο οποίος για παράδειγμα είχε πέρσι μοναδικό εισόδημα 5 ευρώ από τόκους καταθέσεων, θα κληθεί να πληρώσει φόρο 300,5 ευρώ. Και αυτό γιατί το ελάχιστο τεκμήριο δαπανών διαβίωσης των 3.000 ευρώ αθροίζεται στα 5 ευρώ των τόκων καταθέσεων και θα φορολογηθεί τελικά με βάση την κλίμακα φόρου κινητών αξιών (10% στο πρώτο κλιμάκιο), χωρίς αφορολόγητο.Η προκλητική και άνιση φορολογική επιβάρυνση οδηγεί στη μαζική φτωχοποίηση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Η κυβέρνηση αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι τείνει ευήκοον ους μόνο στα επιχειρηματικά και κερδοσκοπικά συμφέροντα, τα οποία, μάλιστα, διαχωρίζει προκλητικότατα από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που υπομένει τη δυσβάσταχτη φορολογία.
 
  Στην αριστερή λωρίδα  
Οι ευρωεκλογές και το βαθύ χάσμα
Στην παρούσα συγκυρία δίνεται η ευκαιρία μιας ισχυρής αποδοκιμασίας των πολιτικών που εφαρμόστηκαν την πενταετία διαχείρισης της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κρίσης χρέους, πενταετία κατά την οποία η ΕΕ επιτάχυνε την ολοκλήρωσή της σε αυτό που, βάσει γενετικής προδιαγραφής (Μάαστριχτ), προοριζόταν να γίνει: μια χρηματοπιστωτική, κυρίως, δικτατορία. Ωστόσο, ακόμη κι αν αυτή η αποδοκιμασία εκφραστεί με ισχυρό τρόπο, είναι απίθανο να καταγραφεί ενιαία. Πιθανότατα το αποτέλεσμα των ευρωκλογών θα αποτυπώσει το βαθύ χάσμα μεταξύ Βορρά- Νότου, την de facto διάσπαση της ευρωζώνης. Και προφανώς αυτό αφορά πρωτίστως τις χώρες των μνημονίων. Το ιδεώδες θα ήταν αυτό ακριβώς το εκλογικό «διάλειμμα για διαφημίσεις» να προκαλέσει έναν θεσμικό σεισμό στην Ε.Ε και στην Ευρωζώνη, μια λειτουργική απορύθμιση που θα αποσταθεροποιήσει την ευρωπαϊκή νομενκλατούρα και θα αναγκάσει τις εθνικές κυβερνήσεις να κάνουν οδυνηρές, αλλά αναπόφευκτες επιλογές για τη σχέση τους με το ευρωπαϊκό συνονθύλευμα. Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου
 
Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ
Πέρα από τα μέτρα σοκ, η Γαλλία, η οποία υποτίθεται θα έπαιζε με τον Ολάντ ένα είδος «αντίπαλου δέους» απέναντι στην μονοκρατορία της Μέρκελ, οδηγείται όλο και περισσότερο στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων στις οποίες πρωταγωνιστεί πλέον το Βερολίνο. Ίσως μάλιστα η αίσθηση «ταπείνωσης» που αισθάνεται ο μέσος Γάλλος, βλέποντας να υποσκελίζεται ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Γαλλίας ως εταίρου του γαλλογερμανικού άξονα, να είναι ένας από τους λόγους που τρέφει το φαινόμενο Λεπέν και τον ακροδεξιό ευρωσκεπτικισμό, που ονειρεύεται επιστροφή σε χαμένα μεγαλεία και πιο «καθαρή» Γαλλία. Του Μωυσή Λίτση
 
   
Ρ(ομ)ατσισμός
Η υπόθεση της Ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν έδειξε τα όρια και τα αδιέξοδα του συστήματος και των κομμάτων που το υπηρετούν. Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι νομίζουν πως είναι απλά ένα «οικογενειακό» θέμα του ΣΥΡΙΖΑ και της προχειρότητας με την οποία κάνει τις επιλογές του. Είναι, φυσικά, και τέτοιο. Όμως, η περίπτωση της 38χρονης Ρομά ξεπερνά τις λάθος επιλογές ενός κόμματος στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων του. Αποτυπώνει την ευκαιριακή και επικίνδυνη πολιτική του αστικού κόσμου στο ζήτημα των μειονοτήτων.
 
Ουκρανία: και τώρα αγκαλιά με το ΔΝΤ
Το χειρότερο όμως για τα 46 εκ. κατοίκων της Ουκρανίας είναι ότι η απομάκρυνση της από την επιρροή της Ρωσίας, αυτομάτως, συνεπάγεται ένα τεράστιο οικονομικό κόστος. Η σημασία της Ουκρανίας για την Ρωσία έχει περιγραφεί πολύ παραστατικά, έστω και με μια δόση υπερβολής, από τον επιφανή βρετανό ιστορικό Νόρμαν Στόουν στο βιβλίο του "Συνοπτική ιστορία του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου" (εκδ. Ψυχογιός, 2010): «Όταν η Ρωσία περιλαμβάνει στα όρια της την Ουκρανία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Χωρίς αυτήν είναι ο Καναδάς – μια χώρα που το μεγαλύτερο μέρος της είναι σκεπασμένο με χιόνια». Η Μόσχα κατέβαλε ένα σημαντικό τίμημα τα προηγούμενα χρόνια, σε βαθμό ώστε η σχέση της με το Κίεβο να μπορεί να χαρακτηριστεί «διπλού οφέλους». Πλέον όμως οι στρόφιγγες θα κλείσουν....Αν επομένως του χρόνου τον χειμώνα η Ουκρανία μετράει εκατοντάδες νεκρούς από το κρύο, ας μην αποδώσουμε την ευθύνη σε ακραία καιρικά φαινόμενα. Η αιτία των μαζικών θανάτων θα είναι τα ακραία γεωπολιτικά (προσάρτηση στην Δύση) και κοινωνικά (ΔΝΤ) φαινόμενα… Του Λεωνίδα Βατικιώτη
 
Στις ευρωεκλογές με «όπλο» το πλεόνασμα
Ποιες μέρες θα κλείσουν τα σχολεία για τις εκλογές
ΜΜΕ και λιμάνια ανοίγουν την αυλαία των κινητοποιήσεων
ΠΕΝΕΝ: «Δεν αναγνωρίζουμε τα νομοθετικά εκτρώματα»
Μέσα ενημέρωσης, διαφήμιση, κατανάλωση και…διαπλοκή
   
  Διακήρυξη  
 
  Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει σαρωτικές επιπτώσεις σ' όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής. Στην οικονομία, στην πολιτική, στον πολιτισμό, στη συνείδηση. Η βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων...  
     
   
 
 
  Δράση  
 
Στηρίξτε την προσπάθεια του Αριστερού Βήματος Διαλόγου:

 
  Ιδέες  
Παγιδευμένοι στην ιστορία
Στη διαδρομή της αριστεράς μέσα στον χρόνο η επίκληση της ιστορίας αποτέλεσε κύριο στοιχείο ιδεολογικής –και ψυχικής– συγκρότησης. Η πεποίθηση ότι ο ιστορικός χρόνος εκδιπλώνεται γραμμικά προετοιμάζοντας μέσα από τις διαδοχικές «εποχές» την έλευση της επαναστατικής στιγμής, η οποία θα οριοθετούσε τη μετάβαση από την προϊστορία στην ιστορία της ανθρωπότητας, παρήγαγε μια εκθαμβωτική παράδοση εμπιστοσύνης στην ιστορική εξέλιξη. Οι πολιτικές και κοινωνικές πρωτοπορίες του 19ου και του 20ού αιώνα στηρίχτηκαν στην αναμονή της ωρίμανσης των συνθηκών, της υπομονετικής προεργασίας για την ευλογημένη ώρα της ιστορικής ρήξης, της πίστης στον επικείμενο και προδιαγεγραμμένο κοινωνικό μετασχηματισμό που αντιστοιχούσε σε επιστημονικά θεμελιωμένα στάδια της ανθρώπινης εξέλιξης. Οι απολογίες των επαναστατών στα παγκόσμια στρατοδικεία, ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, αποτυπώνουν τη βαθιά πίστη στην ιστορία: τη βεβαιότητα ότι οι θυσίες, και οι ήττες, του παρόντος συνιστούν το προανάκρουσμα της νομοτελειακής επιτάχυνσης του ιστορικού χρόνου. Του Κωστή Καρπόζηλου
   
Τουρκία: η εκδίκηση της λαϊκής Δεξιάς
Η επιτυχία κι η ανθεκτικότητα του ΚΔΑ οφείλονται στο ότι κατάφερε να συνθέσει και να εκφράσει τα βασικά στοιχεία του δεξιού πολιτικού λόγου όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε μια κοινωνία που σε μεγάλο ποσοστό αυτοτοποθετείται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος και υιοθετεί συντηρητικές αξίες. Το ΚΔΑ είναι στην πραγματικότητα μια σύνθεση όλων των τάσεων της τουρκικής Δεξιάς: από την εμφάνισή της στη δεκαετία του 1950 (με το Δημοκρατικό Κόμμα που χρησιμοποίησε παραδοσιακά-θρησκευτικά μοτίβα για να αποκτήσει προσβάσεις στην κοινωνία) και τα μεγάλα δεξιά κόμματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970 (τα οποία υπήρξαν θύματα στρατιωτικών πραξικοπημάτων αλλά ταυτόχρονα προτίμησαν πάντα να παραδώσουν τα κλειδιά της κυβέρνησης στον στρατό από το να δουν να πραγματώνεται ο κομμουνιστικός κίνδυνος), μέχρι την «τουρκο-ισλαμική σύνθεση» που ξεκίνησε η στρατιωτική χούντα του ’80 ως αντίδοτο στην Αριστερά και την οποία συνέχισε ο εισηγητής του νεοφιλελευθερισμού στην Τουρκία, Τουργκούτ Οζάλ. Ταυτόχρονα, οι άμεσες καταβολές του ΚΔΑ τοποθετούνται βέβαια στο πολιτικό Ισλάμ που άρχισε να οργανώνεται στη δεκαετία του ’60, στο κίνημα της «Εθνικής Άποψης» (Millî Görüş). Της Ιλεάνας Μορώνη
   
Χρέος σημαίνει ανισότητα και υποδούλωση
Kάθε παιδί που γεννιέται σήμερα στην Ελλάδα χρωστά στους δανειστές δεκάδες χιλιάδες ευρώ, καθώς και όλες κι όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Πώς είναι δυνατό να δεχόμαστε τούτη τη σύγχρονη δουλεία, και τι σημαίνει; Πώς φτιάχτηκε το χρέος; Γιατί; Μπορεί να πληρωθεί; Αλλά ακόμη και αν θα μπορούσε, που φυσικά δεν μπορεί, πρέπει αλήθεια να πληρωθεί; Γιατί; Νομιμοποιείται κάτι τέτοιο; Είναι σωστό και αξιοπρεπές; Δεν είναι αφηρημένα ερωτήματα όλα αυτά, αλλά από τις απαντήσεις που τούς δίνουμε συλλογικά φτιάχνονται οι ίδιες οι ζωές μας. Του Σπύρου Μαρκέτου
 
  Διασυνδέσεις  
   

Ιστοσελίδες





Εφημερίδες / Περιοδικά